H εγκατάσταση της Πέρσας Μύρτσου είναι κατεξοχήν ένα έργο υποκειμενικό που έρχεται σε αντιπαράθεση με αυτήν την αστική κουλτούρα που βρίσκεται σε πλήρη κρίση και επιδείνωση.
Το φωτογραφικό και το βίντεο-υποκείμενο γίνεται ένα μεταφορικό και κυριολεκτικό αυτοβιογραφικό μέσο της σύγχρονης κοινωνίας όπου το υποκείμενο βρίσκεται παγιδευμένο, τραυματισμένο από την υποτιθέμενη στιγμιαία οικογενειακή ευτυχία.
Η καλλιτέχνης σκηνοθετεί τις σχέσεις της, υπογραμμίζει τον ουμανισμό του προσώπου, του πορτραίτου, μια σκηνοθεσία τραυματισμένη από την απουσία της αθωότητας του πορτραίτου.
Το πρόσωπο-υποκείμενο δεν είναι, όπως πολλές φορές έχουν επισημάνει ο Boltanski και η Sherman, ένα δεδομένο μιας κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά μια φιγούρα που οφείλουμε να επανα-κατακτήσουμε ή αντίθετα να εγκαταλείψουμε.
Κατάκτηση ή εγκατάλειψη, με τον ένα ή άλλο τρόπο δεν μπορεί αυτό να επιτευχθεί χωρίς την επιστροφή της διαδικασίας του ίδιου του υποκειμένου. Δηλαδή, την επιστροφή μιας προσωπικής ταυτότητας η οποία σε αντίθεση με τη συλλογική, επαναφέρει το εγώ.
Persefoni Myrtsou's work proposes a subjective understanding of contemporary urban culture in total crisis and deterioration.
The subject becomes a metaphoric and literal autobiographical means of contemporary society, trapped and traumatised by the supposed momentary familial happiness.
The artist stager her relationships, underlines the face's, the portrait's, humanism, a wounded mise-en-scene due to the lack of innocence in the portrait.
The face-subject is not, as Boltanski and Sherman would have it, a given of social reality, but rather it is a figure that we need to re-capture, or, contrary, to abandon.
Capture or abandonment, neither can be achieved without returning to the procedure of the subject per se. That is, the return of a personal identity that in contrast to the collective one brings back the ego.
http://www.persefoni.co.uk
Αναρτήσεις
